zaterdag 15 februari 2014

() Zaterdagnamiddag


(Of ook: op zoek naar Louise)

De tristesse ligt over de stad
niet dat er zo veel is veranderd
dagjeskopers vullen ook vandaag de straten
en toch is alles anders.

Ik dremmel wat door de bibliotheek
op zoek naar alles en naar niets
neem wat belegen boeken mee
in de hoop dat ik iets kan leren.

Ik houd halt in het café
met mijn bevroren ogen op de ramen
veins wat woorden uit de krant
om niet tegen het meubilair
te moeten praten.
(en drink er de slechtste koffie in jaren)

Ik dwaal verder langs de kade
en bezoek er alle bankjes
maar ze zijn door de wind
eindeloos leeggeblazen.

Op het marktplein koop ik een brood
bij een kassadame die me tracht te bekoren
en voor ik de laatste berg beklim
kijk ik nog een laatste keer omhoog
naar alle loften
waar jij zou kunnen wonen.

Ik heb je niet gevonden vandaag,
integendeel,
ik heb je nog meer verloren
ik ben nog meer in je verdwenen,
zo diep,
zodat je niet meer ziet dat ik er nog ben.

Henri A.




vrijdag 14 februari 2014

() Ives Charles -The Unanswered Question

() Schrijven


En steeds grijp ik weer terug naar je
net als ik denk dat je vertrokken bent
dat ik me niet meer kan beroepen
ben je daar weer
als een fles zonder bodem
blijf ik van je drinken
dronken
tot ik uitgemergeld ben
uitgeteld
aan een delirium van woorden
die scherper dan messen zijn
langs mijn handen
uit me glijden
bloedsporen maken
diepe kerven die gaan zweren
tot ik bezwijk aan de pijn
en het voor altijd slapen gaan.

Henri A.

donderdag 30 januari 2014

() Ik heb zo iets van


Op gedichtendag schrijven we gedichten
op moederdag eren we moeders
op vrouwendag aanbidden we vrouwen
en op winterse dagen
redden we de daklozen van de kou.

In 2014 herdenken we de grote
oorlog die nooit heeft opgehouden
te bestaan en in een veelvoud
van honderd jaren
de wereld rond reist
sinds de mens ontgroeid
is van de aap.

En op alle even en oneven
dagen van het leven
halen we het beste uit kranten
en tv-programma's naar boven
zoeken we vrienden die
soep voor ons maken
om de dood die naar ons
loert te verzachten.

We zoeken schoonheid
in zelfgemaakte verhalen
en klampen ons vast
aan binnensmondste woorden
hebben gedichten
moeders, vrouwen, daklozen
en oorlogen nodig
voor onze eigen dagelijkse troost.

Henri A.

vrijdag 29 november 2013

() One night stand comedy


Boven tafel lagen onze handen in elkaar
en onder tafel voerden onze benen
een verborgen paringsdans
die we zelf nog niet hadden begrepen.

We dronken sloten leeg
en trokken de dood uit onze lijven
tussen de vier muren van het café
tot we de muren waren vergeten
en wat ik me nog herinner is dat je
vroeg of ik voor altijd bij jou zou blijven.

Later op de nacht, toen ik je thuis bracht,
plantte ik mijn tanden in het gulle vlees
aan de binnenkant van je dij
en je slaakte een kreetje
kraste woorden van afscheid 
diep in mijn bezwete rug.

Maar ik moest weer naar beneden,
naar het gelijkvloers,
daar waar we met mekaar 
de vloer aanvegen
en het leven wordt toegedekt.
Nooit zagen we elkaar nog terug,
ik had het je nog zo gezegd.

Henri A.

woensdag 27 november 2013

() Als jij gaat huilen


Is het omdat ik jouw ouders nooit
heb gekend, jouw bloed,
mijn eigen grootouders,
vroeg overleden,
is het daarom dat ik nu
niet weet wat ik voel,
is het daarom dat ik niet
van je kan houden?

Wat moet ik met je, oude man?
Wat moet ik met de kwelling
die je bent, met het standbeeld
van afbrokkelend gesteente,
wat moet ik met al jouw woorden
waar ik nooit aan wen?

En waar ga je je nu verschuilen?
Net zoals alle vorige keren,
achter verhalen en verborgen angsten
en grote waarheden?
En wat als je gaat huilen?

Ik beng bang, oude man.
Niet voor jou. En niet voor
het laatste leven dat in je ruist.
Maar voor de leegte en
het dan verder moeten 
zonder ooit te weten.

Henri A.

dinsdag 26 november 2013

() Weerzien in niemandsland



Onlangs had ik een weerzien. Een spiegelgesprek onder vier ogen. Een leegte van vier lange jaren, die hap voor hap werd gedegusteerd. Het stillen van honger na een tocht door de woestijn. Voorzichtig, zonder onszelf te verslikken, om indigestie tegen te gaan.

De kamer werd door vier inzichten omarmd. En in het midden plaatste je kaarsen. Veel kaarsen, als een lichtboom die de wacht hield doorheen de nacht. Veel woorden waren er niet nodig om elkaar weer te verstaan. Om te begrijpen wat het leven met ons had gedaan. We hadden mooie woorden voor elkaar. En ook mooie woorden voor degenen waar we ooit innig mee samenleefden. Achterblijvers hebben immers allemaal hun eigen redenen. Woordenboeken vol, gearchiveerd achter grote, eiken poorten die slechts met mondjesmaat open gaan. We zijn er sterker uitgekomen.

Toen de nacht zich prijs gaf in zijn volle glorie, verscholen we ons in mekaars zachte berm, het niemandsland dat de weg scheidt van de lege pechstrook. Daar beloofde ik mezelf dat ik enkel nog tegen jou zou praten met onberispelijke woorden. Als een schoolkind dat zijn best doet. En toen ik je een tot weerziens kuste, proefde ik de dauwdruppels op je lippen en zag ik vanuit mijn ooghoeken, dat de maan was veranderd in een roze pompelmoes.

Henri A.

() Als het waar is


Voor Louise

Als het waar is
dat door grote dromen
het zwaarste verlangen
wordt gebracht
dan zal ik dromen
iedere nacht.

Dan zullen de bliksems
in onze zielen slaan
worden we weggerukt
van dit aards bestaan
en drijven we losgeslagen
van onze vormen.

We knechten ons door de nachten
en staren ons naar het leven
dat zich afspeelt onder ons
daar beneden tot ik ontwaak
het is alsof ik dood ben dan
en jou alleen achterlaat.

Henri A.

zondag 24 november 2013

() Broos ontwaken


Voor Louise

De dag trekt het gordijn
van de nacht open,
de ochtend strooit me
mist in de ogen,
de maan kan gaan slapen
nu het licht traag gaat stromen
ze heeft haar werk gedaan
laat die dag nu maar komen...

Bij het opstaan trek ik opnieuw
de gedachten aan je aan
en opnieuw vraag ik mijn hart
waar je bent gebleven
want doorheen de voorbije nacht
ben je weer verdwenen
en niemand die jou kan vinden
in al mijn lege kamers.

Ik leun met mijn voorhoofd
tegen de opkomende zon,
stamel bedompte woorden
die zich vastklampen aan het raam
ik trek mijn hoofd terug uit de roze wolken
om opnieuw zonder jou 
broos te ontwaken.

Henri A.

zaterdag 23 november 2013

() Het grote nietsdoen


Mijn dromen zijn groter
dan mijn talenten
want ik denk maar
later wordt alles echter.

Later, als ik groot ben
en een echte man
als ik huizen kan bouwen
voor kloppende harten
en de wereld niet meer
hoef rond te reizen.

Als ik met pantoffels aan
door de dag kan slenteren
en de tijd gevonden heb
om in de spiegel te staren
en mijn grijze haren te tellen.

Later, als het gebraak niet
meer zo nodig moet,
later, als ik niet meer hoef 
te schrijven 
over het grote nietsdoen.

Henri A.

() Carly Simon - You're So Vain




() Kiwi

woensdag 20 november 2013

() +1


Het is je verjaardag vandaag
en ik ben je verjaardag vergeten
maar ook weer niet
want eigenlijk verjaar jij
elke dag in mij
(dat zou jij moeten weten)

Henri A.

maandag 18 november 2013

() Kernfysica


Als ik een kernfysicus zou zijn
kon ik over kernfysica nadenken
maar dat kan ik niet
omdat ik geen kernfysicus ben.

Wat een gebrek toch
dat ik de kernfysica niet tot me kan nemen
temeer omdat kernfysica
me niet passioneert.

Als ik mezelf zou zijn
kon ik over mezelf nadenken
maar dat kan ik niet
omdat ik mezelf niet ben

Wat een gebrek toch
dat ik mezelf niet tot me kan nemen
temeer omdat ik mezelf
nooit zal kennen.

Henri A.

() Demerbeemden

Zondagochtend, 7.05u, langs de oever van de Demer

Ik kan het landschap moeilijk tot mij nemen
deze mooie, glooiende beemden
omdat ik weet wat er achter het landschap leeft
achter de bomenrij en achter de Demer
of nog net even verder
tot aan de volgende bomenrij.

Want daar is niets nieuws
dat me verwondering kan geven
daar ken ik de straten met hun huizen
de winkels en bijna alle cafés
(ik ben er al in vele geweest)
en ook de mensen die er leven
kleuren dit landschap tot mijn deel.

Achter die bomen en die beek
daar ligt mijn verleden
veertigtal jaren gebeurtenissen als
plaveien leven
hebben zich in mijn hoofd genesteld.

En daarom kan ik dit landschap niet verlaten
en tot me nemen
zoals een kind dat uitkijkt naar Sinterklaas
en jaar na jaar opnieuw
de angst om het kinderhart slaat
tot de waarheid wordt verteld.

Ik kan het landschap moeilijk tot mij nemen
deze mooie, glooiende beemden
omdat ik weet wat er zich achter het landschap balt
zodat het landschap met mezelf samenvalt.

Henri A.

maandag 11 november 2013

() Fleetwood Mac - Oh well



"But don't ask me what I think of you
I might not give the answer that you want me to"

() Parel van de Kempen


We komen nooit meer tezamen
de wereld drong zich tussenbeide
we zien nog steeds dezelfde sterren
maar leven verder in verschillende tijden.

Jij bent al aan het sterven
van toen je me leerde kennen
ben je al duizend keer van me verrezen
je hebt er nooit aan kunnen wennen.

Je hebt me nu opgeborgen
maar ik heb het je al vergeven
want een vrouw oprecht beminnen
is steeds aan de dood ontkomen
en verder gaan met leven.

Henri A.

maandag 28 oktober 2013

() Het kleine geluk


Ik kijk al een
ganse dag 
naar machtige schepen
in de lucht
met een grijs
voorsteven
en een mast van
niet aflatende regen.

En daar, een monster van grote bomen
dat de heuvelrug omzoomt,
schurkt zicht tegen
de lantaarnpalen
die een lint trekken tot
aan het politiecommissariaat.

Auto's die door
de valavond breken,
bezwete lichamen die
aan fitnesstoestellen kleven,
daken als een kleurrijk
lappendeken
tot aan de oever van de stad.

Ik heb het mooiste
venster op de wereld,
er valt altijd wat
te beleven,
in de tussentijd
dat je er even niet bent.

Henri A.

() Ja, er zit ook een krak in mijn hoofd


Voor Louise

Het meisje dat haar gedachten
naar me strekt,
me besmet,
is een sprookje dat
zich afspeelt achter mijn ogen,
mijn verglaasde ogen,
die beter zouden moeten weten.

Zoals in er was eens.
Neem nu het beddengoed,
het beddengoed, Louise,
waarin jij vervloeit
je hoofd diep in het kussen,
in lakens afgedaald,
je armen en benen
afgerold
tot een voddenpop.

En dan de geur,
een zoete linnen geur
die maar blijft,
blijft hakken,
blijft haken
elke avond,
net voor het slapen
en het gemompel,
O, verdomme Louise, altijd maar dat gemompel
in mijn hoofd.

Je bent dood Louise.
Dood.
Wat een vies woord.
Dood, zoals een dood sprookje.
En koud.
Koud tot in mijn gebroken
botten
en ja,
ja, er zit ook een krak in mijn hoofd.
Daar lek je uit mij,
leg je mijn adem bloot,
daar wordt de droom
het leven ontnomen.

Henri A.

zondag 27 oktober 2013

() Weg (voorgoed)


Ik heb al je spullen
het huis uitgedaan,
alles in een vuilbak
voor de deur, 
aan de straatrand,
als een afvalberg van verlangen.

Ik geef de vuilnismannen een fooi
om je ver weg, 
de stad uit te rijden
en kan hen niet genoeg bedanken.

Ik kijk ze na met één oog
zonder dat ze mij zien staan
achter de houten tralies 
waar ik je al de tijd
had gevangen.

En nu ben je weg, 
voorgoed,
hoe klein die tijd ook lijkt,
de herinneringen een nietigheid.

Maar omdat ieder van ons 
uit velen bestond
vormden we samen
al die tijd een hele massa
waar nu
niets meer van over blijft.

Henri A.

maandag 21 oktober 2013

() Traag sterven is niet aan mij besteed


Traag sterven is niet aan mij besteed
Snel leven ook niet
Net zoals iets
dat liefde heet
Dacht ik
Tot ik deuren dicht deed
Om jou binnen te laten

Alles is nieuw vandaag
De geur van je oksel
De glooiing van je borsten
De stroming van het water
Dat stil staat

Je hebt niets met poëzie
Of met woorden
Of met taal
Jouw vakgebied is mij graag zien
En me bevrijden uit de gevangenis
Die rond me staat

Ik heb nog nooit iemand zoveel weten zeggen
Met sprekende ogen en kleine gebaren
Van een hand die op mijn borst rust
Om me zwijgend te bedaren.

Henri A.

zondag 20 oktober 2013

() Tindersticks - No more affairs

() Zaterdag


Je hebt net een
vriend begraven
en nu begraaf jij je
in mijn hoofd
om uitgeleefd
te rusten
van de dagen
na de dood.

We wandelen
door stille velden
en geven leven
aan een taal
zonder woorden,
tussen twee muren
van mais
kussen we
tot de korrels
uit onze volle monden
stromen.

En 's avonds
leg je je
op mijn schouder
en fluister
je jouw verhaal
tot de avond
in de nacht valt
en ik om
je heen slaap.

Henri A.

woensdag 25 september 2013

() De wereld weer instort

Voor Louise

Als de kamer is gevuld
met van elk één stuk
is elke streling
een grotesk gebaar
wegen jouw haren op
mijn wang zwaarder
klinkt het in -en
uitademen almaar trager.

De vloer wordt
een kabbelend water
de muren een
krijtlijnen behang
boven ons
een glazen plafond
om naar de sterren
te kunnen staren.

Tot dat jij de kamer verlaat
de wereld weer volop praat
en instort.

Henri A.

vrijdag 9 augustus 2013

() In november is het nationale feestdag


We zwemmen in fonteinen
en dragen zalmroze pyjama's
schudden de verschrikkelijke liefde
van onze schouders
en verdrinken bijna
onder de zilveren stralen.

Een man als ik hoeft niet
sterfelijk te zijn
in de verhalen in jouw hoofd
die jij maar ik niet schrijft.

In november is het nationale feestdag
en is de vorst ingetreden
worden alle verhalen weer herschreven
vallen we in slaap in onze roze pyjama's
onder de gouden stralen
van een opgezette winterzon.

Henri A.

zondag 24 maart 2013

() Mijn bekentenis


Ik las een dichter en fluisterde
zijn stille woorden
in jouw oor
maar je kon de dichter niet horen.

Je was te erg bezig met overleven
en met het roken van sigaretten
het blazen van steeds dezelfde cirkels.

Ik denk dat ik het kan
de pen in je hand vasthouden
en stille woorden schrijven
in een plengoffer van inkt.

Henri A.

zondag 24 februari 2013

() Van op mijn bankje gezeten zie ik een gezin wandelen door de sneeuw


Een gezin wandelt sporen in de sneeuw
stapt stilzwijgend door elkaars leven
wolkjes woorden vullen de lege monden
er hangt een onwetendheid die liefde
heet om hen heen.

De kaken blozen van de koude
de lippen kleuren lichtjes paars
vier harten die samen kloppen als de
vier galopperende poten van één paard.

Ik voel de rivieren op mijn kaken
proef de bitterheid in mijn mond
vlokken dwarrelen in mijn ogen
watervallen slaan te pletter op de grond.

Henri A.

() Krankzinnigheid


Nu al dagen, weken zit ik in het park
steeds op datzelfde bankje
voer ik de eenden
breek ik brood als gedachten.

Boven mij drijf ik
als een eenzame wolk
over de besneeuwde velden
steeds tot aan het huis waar je woont.

De winterzon speelt een sluw spelletje
met mijn huid
brandt de lente in
een hoofd vol verlangen.

De prozac doet me staren
star staren voor me uit
naar onbeschreven dagen
die erg traag aanzetten.

Een moeder vraagt of
ik zelfmoord wil plegen
de grond die moeder is
is onvruchtbaar gebleken.

En ook geen vader
die een spijker slaat
tussen het bot van mijn ribben
kan me open breken.

Ik leg de helft van
wie ik ben in jouw handen
de andere helft in
het dodenhuis om te sterven.

Henri A.

zondag 17 februari 2013

() Trein der traagheid


Ik droom niet meer
en slapen ook al niet
van niets niets niets.

De nacht is als een scherm
die een stomme film projecteert
in zwart, grijs en gebroken
wit wit wit.

Luister:
de buien huilen met de wind mee
de regen klinkt als een applaus
het gebeurt allemaal daar ginder
buiten buiten buiten.

Mijn herinneringen aan jou zijn als een trein
ze worden kleiner en smaller en mager
trekken door de slagvelden
een vergeten verleden mee
trager trager trager.

Henri A.